Vandaag ontmoette ik heel kort een oudere Turkse man. Binnen een minuut maakte hij me duidelijk dat hij niets moest hebben van de Islam en al helemaal niets van al dat gedoe rondom die spotprenten in het Midden Oosten en ander excessen. Ik zag zijn plaatsvervangende schaamte en werd er stil van. Sommigen worden blij en triomfantelijk als ze een ander zo zien. Mij trof het diep want ik herkende het. Vaak heb ik hetzelfde gevoel als ik weer een Wilders of Nawijn of willekeurige andere domme Hollander de verschikkelijkste dingen hoor zeggen of zie doen. Het is het afschuwelijke gevoel van plaatsvervangende schaamte. En sinds vandaag weet ik hoe het eruit ziet.