Het houdt me nou al zo lang bezig dat er maar over geblogt moet worden: 'het drama van A.'.
Ik moet zeggen dat het schrijven van een over the top cynisch stukje verleidelijk is, maar 7 doden weerhouden mij daarvan.
Waar ik tussen blijf zweven is het volgende: ik krijg een beetje jeuk van de manier waarop er met name in de media mee om wordt gegaan. Tot laat in de avond stond er een man met een microfoon moderziel alleen op het plein in Apeldoorn te vertellen dat er niets te zien was. Experts die ineens vanuit de diepste hoekjes en gaatjes worden opgeduikeld die vertellen dat de beveiligers van het geheel toch wel sterk in gebreke zijn gebleven. En als kers op de slagroom: sluipschutters rond de dam vanavond.
Mijn beeld: de suzukiswiftactie van koninginnedag jl. was zo buitenproportioneel, zo onberekenbaar en zo gestoord, dat iedere reactie, anders dan ontzetting, eigenlijk een beetje vreemd is. En het was zeker geen aanslag.
De koningin is niet ineens meer in gevaar en koninginnedag zal al helemaal niet nooit meer hetzelfde zijn. De sluipschutters van vanavond staan daar niet om te moeten schieten, maar om mensen een groter gevoel van veiligheid te geven.
Apart eigenlijk; dat men zich veiliger voelt zodra er mensen met zware vuurwapens in de buurt zijn. Bij mij is het meestal andersom.
Hoe verschrikkelijk ook; ik zie afgelopen koninginnedag niet in het rijtje met het El Al-toestel in de Bijlmer en SE Fireworks in Enschede. Maar wie de media bekijkt en beluistert, wordt het wel moeilijk gemaakt om perspectieven te plaatsen.
Ik heb behoefte aan toetsing, dus roept u maar: ga ik over de schreef? Ben ik juist degene die niet het goede perspectief hanteert? Let me know.

|